Dit onderwerp heeft 4 reacties, en bestaat uit 1 pagina.
De laatste reactie is geplaatst op 19-05-2010 14:41.
Twee weken later zag ik haar weer
- Het is vrijdagavond, precies twaalf uur en ik hoor mensen lallen en feesten in de kroeg op de hoek. Eigenlijk hoor ik ook aan het feesten te zijn, maar ik heb geen zin. Waarom niet? Ik beleef een avond waardoor sommige mensen ervoor kiezen om een junk te worden. Aangezien ik extreem bang ben voor naalden en geheid plat ga als er een druppel bloed aan de spuit blijft hangen kies ik er toch maar voor om het van mezelf af te schrijven.
Mijn leven is perfect. Ik ben gezond, welvarend en mijn vader en moeder zijn de enige ouders in mijn omgeving die nog bij elkaar zijn. Zeven maanden geleden kreeg ik als klap op de vuurpijl ook nog eens een parel van een neef en ik schrijf menigmaal de sterren van de hemel. Niets te klagen dus, zeker niet vergeleken met mijn Foster Parent kind Maria uit Ecuador. Dat arme meisje van vijftien heeft geen ouders meer, was prostituee en heeft haar broertje zien verdrinken in de zee. Vanavond heb ik eventjes maling aan lieve Maria en wat ik ook schrijf, die kleine ponchodragende temeier zonder zwemdiploma’s kan toch niet lezen.
Eind april zag ik haar voor het eerst in Bitterzoet, what’s in a name? Het was een zondag en ik was totaal niet in de feeststemming. De enige keer dat ik die avond moest lachen was toen zij iets zei en wat ze precies mompelde is mij helaas ontschoten, maar dat het iets seksistisch was weet ik nog wel. Twee weken later zag ik haar weer, dit keer in de Paradiso en ondanks dat ze stond te dansen met drie Noorse zakenmanen, die strak in het pak de dansvloer onveilig maakten, voelde ik dat het wel goed zat tussen ons. Dit bleek ook wel uit onze volgende ontmoeting. Hevig beneveld hebben we op die avond met elkaar lopen flirten en ze lachte zelfs om mijn slechtste grapjes. Niet dat ik vaak slechte grappen maak, maar als de vrouw er dan toch nog voor kiest om te lachen, dan staat dat lachen gelijk aan “Jij, ik, wilde seks en daarna kom je op mijn tieten als een mooie broche.”
Na vorige week zaterdag wist ik het zeker. Als een meisje mij vrolijk kan krijgen en er niet uitziet als een walrus moet ik gewoonweg met haar in zee gaan. En ik was niet die enige die zich vrolijk voelde, ik maakte haar ook weer vrolijk en ondertussen maakten wij volstrekt vreemde mensen in de tram vrolijk. We straalden, ik straalde, shit zij was mijn Tsjernobyl. Knus lagen we in het park en als je mij toen had verteld dat ik haar daarna nog maar één keer zou zien had ik je waarschijnlijk kostelijk uitgelachen.
Ze wilde praten, iets wat ik trouwens nooit heb gesnapt. Waarom zeggen dat je wilt praten als je al aan het praten bent? Je hoeft geen slimmerik te zijn om dan al te weten dat het aankomende gesprek minder goeds voorspelt dan Peter Timofeef in de winter.
Toch hield ik goede moed en niet veel later stond ik voor haar deur te communiceren met de kat van de buren. Aan voortekenen doe ik niet, maar als ik een poes roep dan zit deze drie seconden later de buitenkant van mijn knieën kopjes te geven. Deze rode poes kwam niet, misschien was het wel een slechthorend schepsel of misschien was het wel gewoon mijn avond niet.
Hevig lachend liepen we naar het Leidseplein en naïef als ik ben had ik eigenlijk niets door. Het was mooi weer, ik liep naast een mooie meid en ik voelde mezelf meer dan okidoki. Het gesprek ging van Star Wars naar stofzuigen en van voetbal naar masturberen. Toen we eenmaal op het terras zaten veranderde de stemming in nog geen tien tellen. Dezelfde tien tellen die een bokser krijgt om weer op te krabbelen na een fikse rechtse van zijn tegenstrever. Om eerlijk te zijn wilde ik blijven liggen, de hele nacht lang, tot al het publiek weg zou zijn en ik met opgeheven hoofd de ring kon verlaten.
Maar toen klonk de bel, althans de bestuurder van tram 2 ringelde er flink op los omdat een zwaarlijvige Amerikaanse toerist op de trambaan aan een milkshake stond te lurken.
“Maar we kunnen toch gewoon vrienden blijven” zei ze vragend. Wat Duits is voor: “Je bent een sneue gozer, ik pijp nog liever een vogelbekdier!” Zelf geloof ik nooit zo in de vriendschap tussen man en vrouw, al geloof ik wel dat de vrouw een man als makker kan gaan zien. Mannen die een vrouw als makker zien is een heel ander verhaal, dat is gewoon een sprookje. Als een man maatjes is met een vrouw wil dat zeggen dat hij verliefd op haar is en haar gruwelijk hard wil nemen, maar genoegen neemt met minder. Ja leuk, laten we samen gaan shoppen en daarna wat gaan drinken in een blitse bistro. Die appelsap en tosti maken het gemis aan lichamelijk contact (lees:dierlijke seks) meer dan goed, hmmm er zit zelfs rode ui op dat ding wat de Fransen een croque monsieur noemen. Dit soort mannelijke vrinden wachten gewoon op een kans, een kans die nooit gaat komen en als deze al komt te danken is aan overmatig alcoholgebruik of een depressie.
Yep, ik heb vandaag een ouderwets blauwtje gelopen. Op de tramhalte, hoe cliché, separeerden onze zielen van elkander en gaven wij elkaar drie afscheidszoenen die zo koud aanvoelden dat als ik mijn lippen op dat exacte moment in het Sneekermeer zou dompelen er dit jaar een elfstedentocht in mei gereden zou kunnen worden. Zij stapte in de tram en ik liep emotioneel ontspoord richting huis. Met tegenzin tilde ik mijn voeten elke stap op en ik ben er maar een paar keer bij gaan zitten. Op het Museumplein keek ik vanaf een lelijk gekleurd bankje naar de prachtig verlichte panden en de daarin overlopende sterrenhemel, maar zelfs de ongeëvenaarde schoonheid van het Rijksmuseum bij nacht slaagde er niet in om mij enigszins te kunnen troosten.
Een ex van mij noemde mij altijd een kinderachtige dramaqueen, omdat ik razendsnel gevoelens ontwikkel en deze blindelings vertrouw en verdedig. Ik zou van elke mug een olifant maken en ondanks dat ik daarmee het gehele malariaprobleem wegneem vond deze ex dit totaal geen plezante karaktereigenschap. Ach ja, misschien had ze wel een beetje gelijk. Het is nu halftwee en ik hoor nog steeds mensen lallen en feesten in de kroeg op de hoek. Ik ben nog steeds niet echt in de stemming, mijn hoofd loopt over van gevoelens, de meeste kan en wil ik niet eens plaatsen. Wat ik wel weet is dat ik niet meer straal en met heimwee terugdenk aan haar, mijn Tsjernobyl.
